Marianne, 16 mei 2010
Malawi , Rumphi 25°

Drie Drielingen

Hallo lieve mensen,

Oeps!!! Is het echt al weer zo lang geleden? Wat is er met “gelukkig nieuwjaar” en mijn goede voornemens gebeurt om nu echt wat vaker een stukje voor mijn website te schrijven???? De tijd vliegt hier zo ontzettend snel voorbij, nog 15 dagen en dan is het precies 2 jaar geleden dat ik naar Malawi vertrok. Sommigen onder jullie hebben misschien al wat gehoord, anderen zullen het misschien zelf wel bedacht hebben en nog anderen denken waarschijnlijk dat ik over twee weken weer thuis kom……. Hoog tijd voor een update dus. Aangezien ik echt de leukste baan heb die er bestaat en ook het leven in Malawi mij prima bevalt, blijf ik nog een jaartje langer in Malawi “doktoren”. Verassing?!?!?1?!
Maar ik begrijp natuurlijk ook wel dat jullie mij ontzettend hard missen en ik jullie natuurlijk ook. Daarnaast wil ik ook wel weer eens een kroket uit de muur trekken, naar een café kunnen gaan zonder honderd aanzoeken te krijgen, over straat lopen zonder overal “Muzungu, muzungu” (blanke) te horen, uit eten gaan in een restaurant waar dingen op de menu kaart ook echt geserveerd worden, de zon pas na tienen onder zien gaan, een partijtje softbal spelen, genieten van een kriekje op een zonnig terras, een film kijken in een echte bioscoop en noem maar op….. In de zomer kom ik dan ook voor 6 weken terug naar Nederland en natuurlijk ook Belgie, mijn tweede thuisland. Ons (Rina’s en mijn) ticket is geboekt voor de 24e juli en we komen zondag de 25e aan op Schiphol. De terugreis staat gepland voor 6 september……ik kijk er echt naar uit!!!! Hoe lang nog?????? ………. Nog 68 nachtjes slapen!!!!!!

Hier in de afgelopen maanden weer van alles meegemaakt. In mijn vorig stukje schreef ik jullie over het ‘OUT OF STOCK’ probleem in het ziekenhuis vlak voor kerst. Het vervolg wil ik jullie niet onthouden. Zoals ik al schreef hadden we op een gegeven moment nog hechtmateriaal voor zo’n 10 keizersnedes en na het weekend was dat gedaald tot 6. Mijn pogingen om in Mzuzu Central Hospital hechtmateriaal los te krijgen, liepen op niets uit. Van de verloskamers naar de nurse in-charge , vervolgens naar de clinical officer die me naar de gynaecoloog stuurde. Deze had wel door dat het een serieus probleem was, maar hij ving bot bij de apotheker….. er moest eerst toestemming komen van de directrice van het ziekenhuis. En die heb ik leren kennen als een pittige, maar uiterst taaie dame!!!! Ik heb meer dan anderhalf uur bij haar op de stoel gezeten, ze begreep mijn positie volkomen, maar ik moest die van haar ook begrijpen. Ook zij waren gekort in hun budget en ook zij moesten hun hechtmateriaal in de duurdere private sector kopen….. het probleem lag bij onze DHO, die kon zijn prioriteiten niet stellen en ik moest hem maar eens aan pakken. Mijn argument dat dat meer de taak is van de overheid en bovendien mijn probleem niet direct zou oplossen, werd niet gehoord. Ik ging dus met lege handen terug naar Rumphi. De DHO was op een meeting in het zuiden van het land, maar beloofde over de telefoon nu echt een spoedbestelling in de private sector te doen. Hier was ik al eerder ingetrapt, dus deze keer was ik verstandig genoeg om in de namiddag de apotheker een bezoekje te brengen. Hij had inderdaad een telefoontje gehad van de DHO, maar had opdracht gekregen om opnieuw de health centres te proberen. Hier hadden ze een week eerder ook al hechtmateriaal weggehaald, helaas niet het juiste type voor keizersneden….. Maar deze keer was hij erg optimistisch. Hij had 4 health centres gebeld en die hadden allemaal 2 of 3 pakjes hechtmateriaal voor ons. Don’t worry, doctor, don’t worry…..ik moest me absoluut geen zorgen maken. Om vier uur kwamen de eerste leveringen binnen……. en alweer niet het juiste type. In Nederland zouden we zeggen “hij heeft er duidelijk geen kaas van gegeten”, hier zeggen ze “morgen weer een dag”. En die dag begon goed. In de ochtendoverdracht werd vermeld dat tijdens de nacht de alcohol en jodium was opgeraakt. Bij de 2e keizersnede patiënt hadden ze de buik alleen maar met water en zeep kunnen wassen!!! Twee keizersneden betekende ook minstens 6 hechtingen minder in onze voorraad……even snel rekenen! Spoed overleg met de administratie van het ziekenhuis, maar die kwamen niet met acceptabele oplossingen. Voor mij was het duidelijk. Het hechtmateriaal dat we nog hadden, moest bewaard blijven voor echte spoedgevallen. Zwangere vrouwen die in ons ziekenhuis hun bevalling afwachten vanwege een verhoogd risico op een keizersnede (bv vrouwen met al een keizersnede in de voorgeschiedenis, stuitligging, etc) konden niet langer bij ons blijven. We konden hun niet langer goede zorgen garanderen, dus besloten we ze over te plaatsen naar Mzuzu Central Hospital. In totaal ging het om tien patiënten, maar in de dagen daarna konden er natuurlijk meer volgen. Zoals te vaak was er ook nu geen ambulance bij het ziekenhuis. Gelukkig beschikken wij over een auto van VSO (bedoeld voor preventie werkzaamheden in het district) en die kwam nu goed te pas. Eéntje naast mij voorin, 3 op de achterbank en 6 in de laadbak. Echt comfortabel zal het wel niet geweest zijn, maar het paste wel!! Nog een lorrie gecharterd voor de quardians, al hun potten en pannen en het houtvuur, want er moet natuurlijk wel voor de patienten gekookt kunnen worden. Jammer dat mijn patiënten geen Nederlands konden, anders hadden we mooi “ik heb mijn wagen volgeladen, vol met zwangere….” kunnen zingen. In Mzuzu keken ze me met grote ogen aan. De verpleegkundigen maakten mij meteen duidelijk dat de patiënten niet konden blijven….. ze hadden namelijk niet genoeg bedden!!!! Hechtmateriaal, alcohol en jodium genoeg, maar geen bedden. Bovendien was het bijna kerst en in hun ogen wilden wij op een gemakkelijke manier van onze patiënten afkomen. Volgens hun reden genoeg om mijn patiënten te weigeren. De gynaecoloog kwam nog langs maar die kon alleen maar “crisis, crisis” mompelen en probeerde al ijsberend de directrice van het ziekenhuis te bellen. Na een half uur gaf hij het op en zei dat ik mijn patiënten maar achter moest laten. Nu kwamen de verpleegkundigen in opstand en ze blokkeerden de uitgang voor mij. Ondertussen zaten mijn patiënten gelaten op een bankje en sommigen op de vloer te wachten op wat er zou gebeuren. Uiteindelijk kwam de senior clinical officer en die was ervan overtuigd dat hij wel wat kon regelen met de apotheker. Dat zijn baas, de gynaecoloog, de dag ervoor had gefaald, ontmoedigde hem niet. En terecht, drie kwartier later mocht ik in de apotheek alles uitzoeken wat mijn hartje begeerde!! Vervolgens de auto weer volgeladen en terug naar Rumphi! We konden weer keizersneden doen!!!!!
De DHO heeft nog wel een supervisie bezoekje vanuit Mzuzu gehad om de situatie op te volgen. Hier was hij uiteraard niet erg blij mee, maar heeft hij er ook iets van geleerd? Een paar weken geleden was het opnieuw raak. Dit keer waren AL onze essentiële medicatie out of stock. Improviseren of verwijzen naar Mzuzu Central was het enige wat we konden doen…… gelukkig was een brief naar de DHO en de administratie deze keer voldoende om de crisis binnen drie dagen op te lossen. Er zijn nog steeds dingen niet op voorraad, maar de situatie is in ieder geval weer te overzien.

Vorige keer schreef ik ook over WITCHCRAFT en het ziekenhuis. Ook hier weer een verhaal wat ik jullie niet wil onthouden. We hadden een man opgenomen in het ziekenhuis met een erectie die al meer dan 1 week aanhield. Is dat mogelijk vraag je je af……. ja, blijkbaar wel en erg pijnlijk. Hij had al valium en een sterke pijnstiller gehad, we hadden ijspacks geprobeerd, maar zonder succes. Er werkt hier sinds november een andere, zeer ervaren Nederlandse tropenarts (met de UN) en we hadden beiden nog nooit meegemaakt dat bovengenoemde maatregelen niet werkten. We wisten ook niet zo goed wat we nu moesten doen, maar daar hebben we gelukkig boeken voor. Er werd eerst aangeraden om adrenaline in de schacht van de penis te spuiten, mocht dit niet helpen dan stonden er mooie plaatjes in hoe je met een grote naald door de eikel heen de penis kan draineren. Mocht dit ook niet genoeg zijn, dan kwam er een mes aan te pas. Ook dit werd mooi geïllustreerd…… De anaesthesist vroeg ons waarom we dit probleem wilden oplossen. Het leek hem wel handig, zo’n non-stop erectie…. zelf had hij de laatste tijd steeds vaker problemen!!
Helaas had de adrenaline alleen een effect op zijn bloeddruk, dus werden de infuusnaalden te voorschijn gehaald. Beurtelings waren we de penis aan het masseren om het bloed eruit te laten lopen. Het zal wel een mooi gezicht zijn geweest!!! Na een half uurtje hing zijn mannelijk lid er weer slapjes bij….. missie geslaagd, dachten wij. De verpleegkundigen hadden hier echter een andere mening over….. we wisten toch wel dat dit witchcraft was? En daar kunnen westerse behandelingen niet tegenop! “Witchcraft?”, vroegen wij. Ja, ze waren er zeker van dat onze patiënt met de vrouw van een andere man had geslapen. Deze had vervolgens een witchdokter ingeschakeld en zoals we wel weten…. wraak kan zoet zijn!! Toen onze patiënt de volgende ochtend meldde dat hij sinds 2 uur ’s nachts weer een pijnlijke erectie had, voelden de verpleegkundigen zich helemaal in hun gelijk gesteld….. alleen een witchdokter kon dit probleem verhelpen!! Onze patiënt was echter al bij een witchdokter geweest, maar zonder succes. Hij ging liever nog een keertje voor OK en dit keer kwam het mes er aan te pas….. geen details, maar het heeft geholpen. Of zou de “vloek” toch verbroken zijn geweest? Jullie snappen nu vast wel waarom ik hier nog even wil blijven…… dit maak je in Nederland niet mee!!!

Ook buiten het ziekenhuis leuke dingen gedaan. In maart hebben we een nationale conferentie gehad met bijna alle VSO vrijwilligers in het land. Het was erg leuk om zo’n grote groep (meer dan 90) samen te zijn, ervaringen en ideeën uit te wisselen. De conferentie vond zeer strategisch aan het meer plaats en er was gelukkig genoeg tijd voor een frisse duik. Na de conferentie nog met wat volunteers uit Rumphi “gewaterfiets”, wat voor onze Keniaanse en Ugandeze vrienden een erg leuke ervaring was.
Onze landrover geeft ons veel vrijheid. Zo zijn we al twee keer gaan picknicken in Vwaza National Park. Dit ligt maar 25 km van Rumphi, maar zonder eigen vervoer is het moeilijk te bereiken. Picknicken, met een groep olifanten op de achtergrond….. wie zou er niet voor tekenen.
Helaas wel wat problemen met onze landrover gehad. De turbo was kapot en we kwamen een heuveltje nog maar nauwelijks op. Reserve onderdelen zijn erg duur in Malawi, maar gelukkig konden we uit Kenia via een volunteer goedkoop aan een nieuwe turbo komen. Het blijft echter een dure aangelegenheid, maar nu draait onze landrover volle kracht en zijn wij echte “turbo-girls”. Vorige week wel op de radio berichten gehoord dat de snelheidslimiet op de hoofdwegen naar beneden is gebracht van 80 naar 60 km/uur…… alleen de president mag nog honderd!!! Dus een dringend verzoek aan de Europese Unie om niet nog meer snelheidsmeters aan Malawi te doneren…..

Om af te sluiten nog aan iedereen een verzoek om met mij mee te denken……. Op de verlosafdelingen hebben we drie “auxiliary nurses” werken. Zij zijn geen volwaardige verpleegkundigen, maar helpen met het meten van temperatuur en bloeddruk, verzorgen van wonden en administratie, etc. Ze werken hard en in de afgelopen 1 ½ jaar heb ik veel aan hun gehad. Vorig jaar hebben ze alle drie bijscholingen gevolgd om zich zelf te kunnen upgraden om voor de verpleegkundige opleiding in aanmerking te komen. Helaas heeft de overheid vorig jaar de subsidies voor verpleegkunde studenten opgeschort en nu moeten ze zelf hun school geld betalen. Per jaar bedraagt dit 330.000 MK (1527 euro), terwijl hun maandsalaris minder dan 20.000 kwacha bedraagt. Voor henzelf is dit een onmogelijke opgave en ze zien hun carrière mogelijkheden dan ook in de rook opgaan. Ze hebben geprobeerd sponsoring via het ziekenhuis te krijgen, maar daar is geen budget voor. Het zou wel een goede investering zijn voor het ziekenhuis, want momenteel is er slechts een kwart van de vacatures gevuld en kampen we nog altijd met een enorme onderbezetting.
De opleiding duurt drie jaar, dus in totaal zou het om zo’n 4600 euro per nurse gaan (totaal 13.800 euro). Ik ben dus eigenlijk op zoek naar mensen met de juiste connecties en die goed zijn in lobbyen. Misschien dat er bedrijven, ziekenhuizen, etc zijn die deze 3 jonge vrouwen willen helpen en daarmee een steentje kunnen bijdragen aan de gezondheidszorg in Malawi. Mochten jullie ideeën hebben, ze zijn van harte welkom op marianneladenius@gmail.com.


Oké, ondertussen is het hier alweer een paar uur donker, dus bedtijd. Ik zal nog een paar leuke foto’s uitzoeken en die er bij plaatsen. Ik kijk al uit naar al jullie leuke reactie, die doen me altijd veel goeds!!

Heel veel liefs en hopelijk tot in de zomer!!1

Marianne

Verras Marianne in Malawi met een belletje via HalloBuitenland.nl